Tempels, tempels, tempels

Beste vrienden en volgers,

De Kiyomizu-dera tempel is zoals beschreven in de Lonely Planet erg druk, maar ook erg leuk. Het wemelt van de fotogenieke kimono-dametjes, want de kledingverhuurbedrijfjes doen ook hier goede zaken. Sommige dames hebben zelfs geen Japans voorkomen maar wel een vet Amerikaans accent.

Overal kan je op altaartjes offeren, votiefjes kopen of een voorspelling laten doen. Dat doe je door tegen betaling van 200 yen een houten stokje uit een houten trommel te trekken en de bijbehorende voorspelling in Japanse karakters op te halen. Ook kan je je zorgen op een papier in de vorm van een mensengedaante schrijven en in een ton met water gooien. Als het papier opgelost is, zijn je zorgen dat ook. Het is al met al een vrolijke gezellige chaos.

Vanaf de tempel wandelen we door een stuk oud Kyoto naar Maruyama-koen (koen is park) met oud houten huizen met winkeltjes en theehuizen. In Kyoto is best wel veel bewaard gebleven. Een lekker windje speelt door de gemanicureerde pijnboompjes. Het voelt als de koelte van een pauwenveer.

Nishiki market is weer een overdekte markt met etenswaren. Je krijgt nooit genoeg van deze markten, neem alleen de geur bij het stalletje waar ze thee roosteren. We kopen maar geen verse krabben, want die gaan altijd zo stinken in het vliegtuig terug. Alleen een zakje Sansho (Japanse peper), dat fris tintelt op je tong. Vers gemalen op een stenen handmolen. De Narazuke (pickled komkommer) ziet er wat bedenkelijk uit, maar is in Japan erg gewild. De beste kwaliteit heeft drie jaar gerijpt.

Bij de family Market praten we even met twee leuke malloten die met roeptoeters reclame maken voor het een of andere filmfestival. Met handen en voeten, want hun kennis van het Engels is vergelijkbaar met onze Japanse talenknobbel.

Dan nemen we lijn 5 naar de Fushimi Inari Taisha Shrine. Hier is het proppen bij de bushalte, maar iedereen wacht op zijn beurt en schikt in dus iedereen kan mee. Fushimi is een Shinto heiligdom waar de godheid Inari wordt verheerlijkt, een en ander heeft te maken met de oogst.

Er is een rondgang door de beboste heuvels aan de rand (van het centrum van) Kyoto met duizend oranjerode torii. Het pad in zijn geheel rondlopen neemt nogal wat tijd. Maar een stukje wandelen onder de tori terwijl de zon onder gaat brengt ons al in een bijzonder mooie stemming. Het mooie gevoel blijft behouden bij het proppen bij de halte van lijn 5 terug.

's Avonds boren we een geheel nieuwe laag restaurantjes aan op de 11e verdieping van het Kyoto Centraal en gaan we lekker sushi eten. Daarna nemen we zeven roltrappen naar beneden voordat we weer terug zijn op de begane grond.

 

Kyoto - Gouden paviljoen en Zen-tuin

Beste vrienden en volgers,

Vandaag arriveren we in Kyoto (Kjooto zeggen ze hier). Uiteraard weer per trein. De reis erheen voert ons langs eindeloze rijstvelden met bergen op de achtergrond, en boerderijen op de voorgrond. En tientallen treinstationnetjes waar we lekker hard doorheen denderen. Op een gegeven moment zien we geen rijstvelden meer, maar water. Dat is lake Biwa, en naderen we Kyoto. Aan de omvang van het Centraal Station te zien moet Kyoto wel een flink grotere stad zijn dan Kanzanawa. Dat klopt, Kyoto is een miljoenenstad.

We laten het gekofferte achter in hotel Ibis, zowat in het station, en switchen meteen in de tempel-bezichtig mode. Hiertoe schaffen we twee dagpassen voor de stadsbus aan, en gaan op route. Kyoto is enorm uitgestrekt en we doen flink wat haltes aan voordat we voor de Kinkaku-ji tempel staan. In vroeger tijden was dit een luxe landhuis, maar de edelman die het bewoonde liet er bij zijn overlijden een tempel van maken. Waar iedereen voor komt is een gouden paviljoen gelegen aan een fraaie vijver. Een must-see, maar erg drukbezocht.

Ryoanji Temple is wat rustiger, en nodigt wat meer uit tot rust en contemplatie. Hier is een heel beroemde Zen-tuin te zien, met als ingredienten alleen grint en rotsblokken. Na honderd jaar mediteren kan je alle vijftien stenen in de tuin tegelijk zien, en heb je de verlichting bereikt. De meeste mensen hebben dat geduld niet; ze blikken door hun smartphone alsof er Pokemon punten te scoren zjn. Na dik een half uur mediteren blijft de vijftiende steen ons ontglippen en besluiten we maar op terugtocht te gaan.

Na heel wat meer haltes dan op de heenreis komen we weer in de buurt van het station. We hadden even niet door dat we in de verkeerde bus zaten. Maar Japanners zijn hulpvaardig. Het hotel heeft onze koffers keurig in een net gevangen, want ze gingen blijkbaar door de lobby zwemmen terwijl we weg waren.

Daarna een hapje eten in Porta, een ondergrondse food-alley bij het station met een verbluffende hoeveelheid niets-aan-de-hand tentjes, waar het eten evenwel top is. Het eten met stokjes gaat steeds beter. En je mag slurpen als je noedels eet. Dat helpt. En het menu staat meestal nagemaakt in plastic 1:1 in de etalage. Het ziet er bijna echt uit. Een kunstvorm.

　

Een fijne verjaardag in Kanazawa

Beste vrienden en volgers, en speciaal de jarigen,

Vandaag een drukke dag als we alle hoogtepunten van Kanazawa willen beleven. We leggen een stevige bodem voor de dag met met toast & koffie bacon & ei en zitten op een canape in de lobby van ons hotel. Daarna wandelen we naar de nabijgelegen Kenroku Garden. Het ligt fraai boven op een rotsplateau in het het midden van de stad en de tuin is beeldschoon. We houden erg van Engelse landschapstuinen, maar deze tuin scoort minstens even hoog. Veel vijvers waar minitieus gemanicureerde bomen in weerspiegeld worden. En groepjes fruitbomen speciaal voor in de lente, als de bloesem bloeit. Japanse stenen lantaarns en perken met vele verschillende soorten mos, en stroompjes die je kan oversteken middels elegante bruggetjes.

Wel begint het op een gegeven moment nogal te druppelen. Daarom gaan we maar even theedrinken in het Shiguretei theehuis. We zitten in Japanse houding op onze knieen (min of meer), en een vriendelijke dame in kimono brengt ons thee. Japanse thee geurt een beetje naar laten we zeggen natte tauge en smaakt helemaal niet naar pickwick. Maar de smaak went en het is wel verfrissend. Ondertussen is het genieten van de het uitzicht op de binnentuin.

Vlak bij ons hotel is de samoerai wijk. We zijn even onze regenjassen wezen ophalen, want het blijft helaas niet bij druppelen. In de samoerai wijk worden we niet meteen neergesabeld door een gillende horde zwaardvechters, die tijd is historie. Wel is nog te zien hoe ze hier woonden: met aarden muren begrensde percelen bebouwd met houten huizen van twee verdiepingen, en meestal een tuintje. Hier is het huis van de Namura familie te bezichtigen. Schoenen weer uit, en er staat een mooi Samoerai harnas in de hal, en je zou er zo in willen trekken. Vooral de kleine tuin is schitterend en beroemd. Een idee voor onze eigen achtertuin.

In een nabijgelegen paviljoen is nog een kleine uitstalling van spulletjes uit de Edo-tijd. Ons oog valt op een fraai gecalligrafeerd vel papier uit de zestiende eeuw. De vertaling in het Engels is bijgevoegd. Het is een dankbrief aan een samoerai: 'Wij danken u zeer dat u een soldaat van hoge rang heeft gedood in de slag bij Kanagokuni Enumagun. We zijn verrukt dat u ons zijn hoofd toezond'.

Inmiddels is ook in Kanazawa de herfst aangebroken:

 

 

Omi-cho market is een overdekte markt waar alles qua etenswaren te koop is. Momenteel vooral veel paddestoelen in alle soorten en matenen, en prijzen. Maar ook spider crab. En de tonijnkop is in de aanbieding. Wie maakt me los? Erg leuk om even doorheen te banjeren.

Verderop is het Geisha district. Entertaiment bij een Geisha huis is een kostbare zaak, ook in de huidige vorm. Een soort voorstelling waar je kaarten voor kan kopen. Het grappige is dat je veel dames in deftige kimono over straat ziet lopen. Maar dat zijn (Japanse) toeristen, die kleding gehuurd hebben. Ik zie mezelf al in een palingbroek door Volendam lopen! Maar toch, het is een leuke aanblik. We bezoeken nog een oud Japans huis dat vroeger logement / pandjeshuis was, met weer een postzegeltje Zen-achtertuin erbij.

Kanazawa is een wonderlijke lappendeken van hypermoderne hoogbouw en antieke houten wijkjes, met tussendoor prachtige oude tempels waar de tijd stil staat. En bij de Asanogawa rivier treffen we aan de kade met oude huisjes opeens een zwerm zeearenden aan die de vissen uit de rivier plukken.

Wat overblijft om te bezoeken is Kanazawa Castle Park. Van het kasteel is alleen de West-poort over, de rest is een keer in vlammen opgegaan en sindsdien nooit herbouwd. Het centrale deel is nu een soort Enge Bos, waar krassende kraaien de dienst uitmaken. Het wordt al wat donker en we zijn blij dat we er heelhuids uit komen. Mochten er ergere wrinkels gewrocht worden (vrij naar Toonder).

Weer in de bewoonde wereld lopen we welgemoed de verkeerde kant op en verdwalen terstond. Als we een stel schooljongeren de weg vragen, lopen ze vriendelijk met ons mee de goeie kant op. Ze zijn gewapend met smartphone en loop-tomtom. Bij de McDonalds (bij ons hotel om de hoek) tikken we op hun smartphone in: 'we zijn op bekend gebied, erg bedankt'. Dat wordt prompt vertaald in het Japans en we nemen buigend en glimlachend afscheid. We eindigen de dag bij de Chinees in het warenhuis op de 8e verdieping. Wat een fijne verjaardag!　

　

Per expresbus naar Kanazawa

Beste vrienden en volgers,

Na al het culturele geweld van de afgelopen dagen doen we het vandaan even wat kalmer aan. We nemen de bus van Takayama naar het dorp Shirakawago, een dik uur rijden verderop de bergen in. Voor sommige van deze expressbussen geldt plaatsreservering, echter voor deze weer niet. Het lijkt ons verstandig om ruim op tijd in de instaprij te gaan staan, en dat is maar goed ook, want een flink deel van de rij kan niet mee en moet op een volgende bus wachten. De rit voltrekt zich voor een flink deel door tunnels onder de bergen. Ik denk dat we anders wel een stuk langer onderweg geweest zouden zijn.

Shirakawago is een charmant bergdorp, dat niet lang geleden de overstap van boerengemeenschap naar toeristenfuik heeft gemaakt. Het speciale aan Shirakawago zijn de boerderijen van een voor Japan unieke architectonische snit: ze hebben in de vorm van een Monopoly-huis en het dak is rietgedekt. Nou ja, het is rijststro. In de winter ligt er dik sneeuw op de daken en de schuinte zorgt ervoor dat het dak niet inzakt.

Als we zo'n boerderij van binnen gaan bekijken blijkt dat het best nog ruim is van binnen. Beneden is de luxe verdieping, met stookgelegenheid en huisaltaar, vervolgens komt de eerste zolder waar de knechten sliepen, en dan nog een of twee verdiepingen waar zijderupsen werden geteeld. Al met al een gezellig onderkomen. Sommige boerderijen zijn minshuku (traditionele herberg) geworden. Lijkt ons erg leuk, net als onze minshuku in Matsumoto.

Dan nemen we de expresbus naar Kanazawa aan de Japanse zee, waar we morgen de beroemde Kenroku tuin gaan bezoeken. Hiermee zijn we het eiland Honzu in de breedte overgestoken, want Tokyo ligt aan de andere kant. Oef, Japan is erg groot. De entree van het Kanazawa Train Station is erg indrukwekkend. Het is dan ook een stad met 500 K inwoners.

 

Takayama Jinya en de Hachiman processie

Beste vrienden en volgers,

We nemen vanochtend eerst een kijkje bij de Jinya mae morning market. Die wordt hier elke dag gehouden en er zijn boerenstalletjes met allerlei groente en kruiden en knoflook . En bij de toeristen zijn de enorme plaatselijke appels zeer in trek.

Vlakbij is de Takayama Jinya, een elegant gebouwencomplex met tuinen dat door de afgevaardigde van de Shogun in gebruik was. Er werd geadministreerd, rechtgesproken en belasting geheven.
Het huidige hoofdgebouw stamt uit 1816.

In een speciale ruimte werden de verdachten ondervraagd. Je werden aangevoerd in een soort korf. Om de lippen wat losser te maken werd je op je knieen op een grote steen met richels gezet, waarna op je dijen blokken steen van 40 kg werden gelegd. 

De geheven belasting was niet mals: 30 procent van de rijstoogst ging naar de shogun. De arme boerenbevolking moest maar honger leiden. In de loop der tijd zijn er meerdere opstanden geweest die wreed werden onderdrukt.

De Takayama Jinya is tot 1969 ingebruik gebleven door de regering. Het is het enige soortgelijke gebouw dat overgebleven is in Japan. Er is ook een uiterst interessante collectie paparassen te zien, van eeuwenoude kadasterstukken en petities voor belastingverlaging tot kaarten met mijnen en bossen in de omgeving.

Dan is het tijd om de 1000-koppige menigte op het tempelplein van de Takayama Betsuin te gaan versterken. Vanuit de toren van een van de praalwagens wordt een grappig en ingenieus marionettenspel opgevoerd. Binnenin de praalwagen zitten negen mensen om de poppen te laten bewegen. Ze worden na afloop beloond met een stormachtig applaus.

 Maar de festiviteiten zijn nog niet ten einde. Er is een grote optocht waarbij de mikoshi (schrijn) van de Hachiman godheid door de stad wordt gedragen. Er lopen honderden personen mee in de processie, allemaal in prachtige traditonele kostuums.

En de eetstalletjes op de kade langs de rivier doen goede zaken. De octopus-bollen smaken ons goed, evenals een zak zoete soesjes, die met een verbazingwekkende vingervlugheid met tientallen tegelijk uit een groot wafelijzer gewipt worden.

Dan zoeken we de stilte op van de Higashiyama Walking Course. Even buiten het centrum is een groene verhoogde strook, bebouwd met vele tempels en tuinen. Iedereen is nog bij de optocht en hier scharrelen alleen wat Europeanen rond. Vanuit de stad klinkt vaag het geluid van de optocht, met gongen en trommels.

Het festival loopt ten einde, en ook de herfst. Vanmiddag worden de praalwagens opgeborgen in hun onderkomens. Takayama maakt zich op voor de winterse sneeuw. Als we naar het treinstation lopen om de hotelshuttle te pakken, hebben we onze jassen wel nodig. Als de zon weg is, wordt het bepaald kil.

Takayama, een mooie stad, beeldschoon gelegen temidden van de bergen, en met een prachtig herfstfestival. Wat een geluk dat we dat mochten meemaken.