Lake Ashi Roundtrip

Beste vrienden en volgers,

Dezer dagen wordt Lake Ashi bij Hakone onveilig gemaakt door een vloot piratenschepen. Ze schuimen de kusten van het meer af en ontvoeren de nietsvermoedende toeristen aan boord. Ze worden weer aan wal gezet, evenwel op een hele andere plek als dat ze opgepikt zijn. Onze abductie vindt plaats bij Togendai Station, vlakbij ons Palace Hotel. Hoewel het gelukkig niet erg koud is, waait er een frisse wind op het meer en zijn de bergen rond het meer in nevelen gehuld.

Aan de oever zien we een rode Torii in het water staan. Een Torii is de afscheiding tussen het profane en het heilige gedeelte bij een Shinto tempel. En ze kunnen zomaar in het water staan.

 

Het piratenschip zet ons aan land bij Hakone Machi aan de andere kant van het meer, en we wandelen welgemoed langs het meer over de oude hoofdweg naar het plaatsje Hakone Ashinoko Narukawa. De weg is omzoomd door eeuwenoude ceders. In Ashinoko slaan we sandwiches in bij de Seven-Eleven, en nemen de bus naar Odawara.

Daar staat een knollig bergtreintje klaar dat rammelend en steunend het steile spoor omhoog neemt. Vanuit de raampjes is er mooi uitzicht over bosrijke valleitjes. Bij Gora Station stappen we over op een funicula, die ons naar Sounzan station brengt. We zitten dan al op dik 600 boven sea level.

De pret is nog niet uit, want onze tocht gaat verder per kabelbaan naar Owakudani (1044 m). We bevinden ons aan de rand van een enorme caldera, waar kwalijk riekende gassen in langgerekte pluimen vrijkomen. We zitten hier vlakbij Mt Fuji, en dat is feitelijk een enorme vulkaankegel. Gelukkig deelt men vochtige mondlapjes uit tegen de vulcanische fluimen. Als je eieren kookt in het vulcanisch verhitte water, wordt de schaal zwart. Of zo'n ei lekker is weten we niet.

Door de aanwakkerende wind breekt het wolkendek een beetje en laat Mount Fuji zich in volle glorie zien. Rondom ons klinken vergenoegde kreten, begeleid door een spervuur van sluiters die afgaan.

Vanaf Owakudani nemen we de kabelbaan weer naar beneden met prachtig uitzicht op het meer. Bij Togendai Stadion zoeven we de remise in en zo is de rondtrip voltooit.

We dineren weer in het Japanse restaurant en babbelen wat met een echtpaar uit Osaka. Ze weten zich nog Anton Geesink te herinneren, en wensen ons een mooie vakantie toe. 

Kamakura Daibutsu en Mount Fuji

Beste vrienden en volgers,

Met spijt nemen we afscheid van Tokyo en het Sheba Park hotel. Tokyo blijft natuurlijk een enorme berg blokkendozen, maar erg interessant. Overal zijn parkjes en reepjes perk waar bloeiende planten staan en minitueus gemanicureerde dwerg-naaldboompjes. Er is erg veel te doen en te bekijken, we hebben alleen kunnen proeven. Zoals de noodle bar waar je uit de automaat kaartjes voor noodles smaak 1,2,3 of 4 trekt, aan de kok geeft, en die je kom noodles na 57 seconden op de bar zet. Een snelle hap - ha lekker - en je gaat weer verder.

 De Takkyubin is een service die je koffers van het ene hotel naar het andere brengt. Erg handig, want nu hebben we vandaag alleen een rugzak te dragen onderweg. We treinen naar Kamákura (met de klemtoon op de 2e a), een vriendelijk stadje aan zee.

 Hier is de mooiste bronzen Boeddha van Japan te zien, de Kamákura Daibutsu. Hij stamt uit de dertiende eeuw en heeft vroeger in een enorme hal gestaan, maar die is een keer weggespoeld tijdens een tsunami. Het is een meesterlijk kunstwerk. Maar de preservatie kost toch hoofdbrekens. In 1923 is ie ernstig bezeerd geraakt door een aardbeving, en de zure regen deed 'm ook geen goed. Maar de patient is oud en sterk en wordt goed in de gaten gehouden. Als je aan de binnenkant van het beeld kijkt (entree 20 yen), zie je de polyester versterkingen aan de hals.

De Hasedera boeddhistische tempel herbergt een reusachtig houten Kannon (Guanyin) beeld. De tuinen eromheen zijn beeldig, niet alleen door de vele boeddha's en Jizo's, maar ook vanwege de vijvers met watervalletjes en lotusplanten, het uitzicht op de zee de keurig aangeharkte Zentuin, en een grot gewijd aan Benzaiten, de godin van liefde en muziek, voorzien van acht armen en dikwijls afgebeeld met een luit.

We overnachten in het Palace Hotel in Hakone, dichtbij de berg Fuji. Het uitzicht is natuurlijk helemaal ok.

Voor het diner hebben we de keuze tussen Western en Japanese food. We kiezen voor Japans en worden niet teleurgesteld:

• een tofu amuse met paddestoelen
• een stukje ingemaakte vis met blokjes gemarineerde tofu, paddestoelen en als versiering een al rood geworden acer-blaadje, geserveerd in een stenen huisje
• gestoofde raddish met een wonton bovenop
• sashimi van tonijn, st Jacobs schelp en een onbekende witte vis, met japanse sojasaus en wasibi
• tempura van groenten, grote garnalen en rostie van groenten met sojasaus en verse gember
• miso soup en rijst met gefrituurde microvisjes en komkommer gemarineerd in sake, pickled vegetable en bruine thee
• honingijs, soja-ijs en groene thee

Veel gangen, kleine porties, zachte aardse smaken, perfect in balans. En een lekker biertje erbij. Doen de Japanners ook.

　 

Met de Shinkansen naar Nikko

Beste vrienden en volgers,

Na een snel ontbijt met een wat blubberig roerei (zo vinden ze het hier lekker), springen we op de Yamanote Loop naar Tokyo Centraal. Als je de Shingkanzen (bullet train) richting Nikko niet kan vinden, ga je naar de informatie console, drukt op Engels, en zoekt het op. Mijn grootmoeder kan het. Kort van memorie? Maak even een printje. De toerist wordt hier verwend.

De trein vertrekt op de minuut. Maar eerst wordt er in razend tempo van binnen schoongemaakt door een peleton schoonmakers getooid met blauwe baret en een rood bloemetje erop. Als het klaar is gaan ze allemaal op een rij staan en buigen. Onderwijl staan de passagiers keurig in de rij achter een streep op het perron. Een schouwspel!

Over hygiene gesproken, onze badkamer is voorzien van WC met B-douche. Als je gaat zitten gaan er LED-jes branden onder de bril en wordt er water verwarmd. Een druk op de knop en de warme straal start. Te hard? Te zacht? Is een draaiknop voor. Klaar? Is ook een knop voor.

In Utsunomya stappen we over op de boemel, maar ook die zet er de sokken in. Binnen twee uur vanaf Tokyo stappen uit in Nikko. Hier op de foto het jonge ontvangstcommitee in Utsunomya.

Nikko is de plaats waar de shoguns hun 'shrines' oprichtten om hun zielen te herbergen na het heengaan. Volgens de Shinto-godsdienst blijft alleen de goede componenten bewaard in de spirit, dus het is het altijd ok om te vereren. De Shoguns waren rijk en machtig en dat is te zien aan de pracht en praal van de heiligdommen in Nikko. Tegenwoordig staat het op de World Heritage List.

Er rijdt een handig busje van het stationnetje van Nikko richting de shrines, met een voordelig dagpasje en een vriendelijke chauffer die Hai! zegt als we ons kaartje presenteren. Hai betekent 'Ja' in het Japans.

De heiligdommen liggen verscholen in geaccidenteerd terrein voorzien van rijpe naaldvegetatie. Het is een beetje mistig, en de sfeer is sereen en mysterieus. De namen van de schrijnen en tempels onthouden we natuurlijk niet allemaal, maar de belangrijkste heet Toshu-gu.

Overal staan bemoste pilaren, waarvan de diepere betekenis ons ontgaat, maar ze zijn erg decoratief. De tempels zelf zijn prachtig versierd met houtsnijwerk en verguldsel.

Je mag wel binnen kijken, maar schoenen uit. Overal staan schoenenrekken om de boel in goede banen te leiden. Het zal wel druk zijn hier 's zomers gezien het aantal rekken.

Het hele complex ondergaat momenteel extensieve restauratie, maar men pakt de Nikkosan Rinnoji Boeddhistische tempel wel heel rigoreus aan: er is een loods van zeven verdiepingen overheen gebouwd, en het gebouw is zwaluwstaart voor zwaluwstaart uit elkaar geweest, waarbij de rotte delen werden vervangen. Er staan een paar stukken hout tentoon gesteld, die meer weg hebben van Sponge Bob dan een ferme draagbalk voor een tonnen zwaar dak.

De benedenverdieping is klaar, de dikke houten pilaren hebben een frisse 35 lagen lak, en de drie gouden Boeddhabeelden zijn weer geplaatst. Men is nu bezig met de reconstructie van het dak. Ter bestrijding van de restauratiekosten kan het publiek een houten plankje kopen en dit met viltstift voorzien van een goede wens. Hiermee wordt het dak beticheld, voordat de eigenlijke pannen geplaatst worden. Het hele restauratieproces is voor de bezoeker in detail te zien. Allemaal snel naar Nikko, want in 2020 is alles al klaar. De boeddha-foto komt van internet, want je mag binnen niet fotograferen. Dat doen we dan ook maar niet.

Kanman-ga-fuchi Abyss is een korte kloof met ruw stromend water even buiten Nikko Langs de oever een lange rij Jizo-beelden. De Jizo-beelden kennen jullie van onze eerste dag in Tokyo. Hier hebben ze een rood gebreid mutsje op en bechermen de reizigers en de zwakken. Een mooie plek om tot rust te komen en te contempleren. Ook wel meditatie genoemd.

　

Een zonnige zondag in jolig Tokyo

Beste vrienden en volgers,

Vandaag nemen we een kijkje in (op) het Tokyo Metropolitan Gouvernment Building, meestal kortweg Tocho genoemd. Het zou op Manhattan in het geheel niet misstaan met z'n dubbele torens. Het is 240 meter hoog en vanaf de 45e verdieping heb je prachtig uitzicht over de stad. Het is een populaire attractie, want gratis. Je hoeft evenwel geen trappen te lopen, alleen even in de rij staan voor de supersnelle turbolift met vriendelijk buigende liftbedienden.

In het nabijgelegen treinstation is er een gezellige handycraft fair, waar je onder begeleiding allerlei handwerk zelf mag uitproberen: borduren, zegelstenen snijden, houten raamwerken maken en omeletten bakken met stokjes voor de kinderen. En beeldjes snijden uit zeepblokken.

Daarna bezoeken we de shrine van keizer Meiji (1856-1912). Deze was de eerste Japanse keizer na de eeuwenlange heerschappij van de Shoguns (een soort dictators) en leidde Japan de moderne tijd binnen. Men heeft deze Meiji hier erg hoog en zijn spirit wordt hier volop vereerd. Zo is er een wand met sake-vaten, die te zijner nagedachtenis staan opgestapeld. Elk jaar komen er nieuwe bij. Maar je mag ook twee muntjes offeren en twee keer buigen bij het heiligdom.

Het complex ligt midden in een groot groen bos, erg atypisch voor Tokyo, maar wel lekker tegen de prikkende zon. Voordat de poort van het heiligdom in mag wordt je geacht je handen en mond ritueel met water te reinigen. Zelf water scheppen uit de bron met houten lepels.

Het is er een drukte van belang, er vandaag ook Doll's Thanksgiving Day. Volgens het Shinto-geloof bezitten ook poppen een ziel, en als de pop versleten is of weggegooid wordt, moet met plechtig ritueel afscheid genomen worden. Een speciale stichting verzamelt de poppen voor de plechtigheid hier in october. Daarna worden ze, nou je weet wel. Wij snappen het ook niet helemaal, maar het schouwspel is kleurig.

Voor de rest is er een trouwplechtigheid met bruid en bruidegom in traditionele kledij, fotosessie en vervoer per Londense taxi.

Dan is het tijd voor de volgende atractie: Takeshita Dai (dai = straat). Hier flaneren de hippe Japanners met plateauzolen en gekke kleding. Maar er is ook veel komkommerciele zooi.

En als je in Tokyo bent moet je beslist de Shibuya Crossing gaan bekijken. Een druk kruispunt voorzien van kriskras overstekende zebrapaden. Als de mannetje groen worden, zwermt het publiek als kolonnen mieren over het kruispunt, Het is net de opkomende vloed bij Mont St Michel. Het is nog leuker dan de 'wave' in het stadion. Vanuit de Starbucks op de tweede verdieping heb je grandioos uitzicht. Maar wel druk, want de tip komt uit de Lonely Planet.

Dank voor alle verjaarsfelicitaties gisteren!

 

De wijk Ginza en Imperial Palace Gardens

Vandaag nemen we een trein van de Yamanote Loop naar Tokyo Central Station. We hebben een Railway Pass, dus dat komt goed uit. Met de metro kan ook, maar daar verdwaal je nogal. Tien borden spaghetti door elkaar. Of noodles zo je wilt.

Vlakbij het station is het hoofdkantoor van de firma Pasona (in uitzendwerk). Men neemt daar het concept 'kantoortuin' erg serieus. In de lobby wordt rijst en mais verbouwd, en de zakenbesprekingen vinden plaats op meubelen van gerecycled hout onder guirlandes van komkommer- en tomatenplanten die van het plafond naar beneden hangen.

Het is zaterdag en buiten kantooruren, maar de receptionist nodigt ons vriendelijk uit om een kijkje te nemen. Zelf schuift ze weer achter haar balie, flink voorzien van groene druivenranken. Wij willen ook zo'n kantoortuin!

Dan nemen we een kijkje in het Daimaru Tokyo Store, een gigantisch warenhuis met allemaal poepie-chique spullen. Op de elfde verdieping is de afdeling handgemaakte kimono's. Honderduizenden yens kosten ze. Bij navragen alleen al voor de sjerp. Oef. In de kelderverdieping is de afdeling eten. Een luilekkerland voor fijnproevers. Maar ook wel prijzig.

Geen bezoek aan Tokyo is kompleet zonder de wijk Ginza aan te doen. We beleven het bijzondere moment om 12 uur, dat de grote Ginza Avenue vrij wordt gegeven voor voetgangers. We begeven ons gezellig tussen de flanerende zaterdagmiddag-Japanners en vergapen ons met hen aan het rijke winkelaanbod.

Dan is het tijd voor de Tokyo Free Walking Tour, een sympatiek initiatief gerund door vrijwilligers die groepen geinteresseerden meenemen op een wandeling door de tuinen van het Imperial Palace, en er het een en ander over vertellen. Onze groep bestaat uit een bonte mengeling van Amerikanen, Koreanen, Italianen, Spanjaarden en een Japanner (vrolijk gelach bij het introductierondje). Meneer Asano dist in zijn beste Engels een serie kostelijke verhalen op, en het wordt erg gezellig. De tuinen zijn erg uitgebreid en liggen midden tussen de wolkekrabbers. En de keizerlijke familie resideert er nog steeds.

De toegang is gratis, maar je krijgt wel een kaartje in de vorm van een soort dominosteen uitgereikt. Die moet je weer inleveren bij het verlaten van de tuinen. Kunnen de wardens ze bij sluitingstijd tellen of er nog iemand is achtergebleven.

Mister Asano wordt geassisteerd door de lieftallige Naomi die voor de eerste keer meeloopt en ook een verhaal mag vertellen. Een beetje zenuwachtig is ze, maar haar charme redt haar ruimschoots. De tocht eindigt in een dolle verkleedpartij als de meegebrachte kimono's tevoorschijn komen.